باب پنجاه و دوم دربارهء اميران و كارداران و وظايفى كه در برابر مردم دارند شايسته است كه محتسب در مجالس اميران و كارداران حاضر شود و آنان را فرمان دهد كه به مردم مهربانى و نيكى كنند و احاديثى را كه در اين باب وارد شده است به ايشان برخواند . چنان كه رسول خدا فرمود : « اميرى كه امور مسلمانان به دست اوست اگر كوشش نكند و پند ندهد به بهشت نخواهد رفت » . روايت شده است كه عباس عموى پيغمبر ( ص ) به وى گفت : « اى رسول خدا ، امارتى به من ده . » گفت : « اى عمو ، اگر نفسى را زنده كنى بهتر است از امارتى كه از محاسبهء آن بر نيايى ، زيرا امارت در روز رستاخيز مايهء حسرت و ندامت است ، اگر بتوانى امير نباشى مباش » . عمر بن خطاب ( رض ) هر شب همراه عسس در شهر مىگشت تا اگر خللى ببيند رفع كند ، و مىگفت : « اگر گوسفندى تلف شود از مسؤوليت آن در روز رستاخيز مىترسم » . ازاين‌رو بر كاردار امور مسلمانان واجب است كه خويشتن‌دار باشد